هرگونه ناتوانی و در اصطلاح کلی تر معلولیت بر تمام جنبه های زندگی فردی و اجتماعی فرد مبتلا تاثیرگذار خواهد بود.(میلانی فر، 1389). نابینایی یکی از شایع ترین معلولیت ها و علل ناتوانی در میان افراد بالغ است که تحرک و فعالیت های روزمره را تحت تاثیر قرار می دهد.(سالاری، 1392).

 

نتایج پژوهش های مختلف نشان داده است که میزان ناامیدی و  افسردگی در بین جمعیت معلول بیشتر از افراد غیر معلول است. امید به عنوان یک نقطه قوت روان شناختی تلقی می شود که می تواند کمک زیادی به پرورش و ایجاد سلامت روانی کند. (فلدمن و اشنایدر، 2005). امید به فرد جرات می دهد که با شرایط خویش مواجه شود و ظرفیت غلبه بر آن ها را پیدا کند. شرکت منظم در فعالیت های ورزشی سبب تغییرات مثبت در خلق و خو، افزایش اعتماد به نفس، پیشرفت مثبت در تحمل مشکلات و افزایش امیدواری می باشد. ( اسدیان و صادقی، 1390) و می تواند به عنوان یک عامل اثرگذار در زندگی فرد نابینا موثر باشد و به بهبود احساس و نگاه به خود و دنیای پیرامون چنین فردی کمک کند.

معلولین بینایی می توانند در بسیاری از فعالیت های ورزشی مانند دو و میدانی، شنا، شطرنج، ژیمناستیک و بدنسازی، جودو، دوچرخه سواری و کوه نوردی بپردازند. هم چنین آن ها می توانند به ورزش گلبال که مخصوص نابینایان بوده و یکی از اصلی ترین رشته های ورزشی آنان است و به صورت تیمی می باشد بپردازند. (شاهی، 1384).

در خصوص فواید ورزش برای نابینایان به موارد زیر اشاره کرد:

1-بالا بردن میزان تحرک که تاثیر مستقیم بر جهت یابی آن ها دارد.

2-بالا بردن میزان توجه، تمرکز و حافظه.

3-بالا بردن میزان سلامتی بدنی.

 

4-کسب مهارت های بیشتر در روابط اجتماعی.

 

نویسنده : بیتا راد

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید